همی خورد جگرم را چو گوشت تا افتاد

که از لب تو به کامی رسد مگر دندان

چو خضر چشمه حیوان شده ست مورد او

چو از دهان تو کرده ست آبخور دندان

غم تو در دل من همچو کرم در دندان

شدم ز عشق تو سگ جان و شیر دل که مرا

غمت چو گربه فرو برد در جگر دندان