غم تو در دل من همچو کرم در دندان

چو خضر چشمه حیوان شده ست مورد او

چو از دهان تو کرده ست آبخور دندان

همی خورد جگرم را چو گوشت تا افتاد

شدم ز عشق تو سگ جان و شیر دل که مرا

غمت چو گربه فرو برد در جگر دندان

به جای خون دهنم پر عسل شود گر من