به مرگ تن شود از خدمت تو بنده جدا

لب افق چو بدید از شعاع خور دندان

ز سوز عشق تو لب چون چراغ می سوزد

مرا کز آتش آه است چون شرر دندان

به کلبتین رود از جای خود بدر دندان

ز ذوق عالم عشق است بی اثر عاقل

ز چاشنی طعام است بی خبر دندان