به کلبتین رود از جای خود بدر دندان

ز سوز عشق تو لب چون چراغ می سوزد

مرا کز آتش آه است چون شرر دندان

به مرگ تن شود از خدمت تو بنده جدا

ز ذوق عالم عشق است بی اثر عاقل

ز چاشنی طعام است بی خبر دندان

به شعر نظم معانی وصفت آسان نیست