اگر از آتش روی تو تابی بر هوا آید

که خاک تیره دل گردد چو آب دیدگان روشن

چو با خورشید روی تو دلش گرم است، عاشق را

نفس چون صبح روشن دل برآید از دهان روشن

کند ابر بهاری را چو آب اندر خزان روشن

وگر از ابر لطف تو به من بر سایه ای افتد

چو خورشید یقین گردد دل من بی گمان روشن