چو خورشید یقین گردد دل من بی گمان روشن

اگر از آتش روی تو تابی بر هوا آید

کند ابر بهاری را چو آب اندر خزان روشن

وگر از ابر لطف تو به من بر سایه ای افتد

میان مجلس مستان اگر تو در کنار آیی

به بوسه می توان خوردن شرابی زان لبان روشن

قدت در مجمع خوبان چو سرو اندر چمن زیبا