میان مجلس مستان اگر تو در کنار آیی

کند ابر بهاری را چو آب اندر خزان روشن

وگر از ابر لطف تو به من بر سایه ای افتد

چو خورشید یقین گردد دل من بی گمان روشن

به بوسه می توان خوردن شرابی زان لبان روشن

قدت در مجمع خوبان چو سرو اندر چمن زیبا

رخت بر صفحه رویت چو گل در گلستان روشن