قدت در مجمع خوبان چو سرو اندر چمن زیبا

چو خورشید یقین گردد دل من بی گمان روشن

میان مجلس مستان اگر تو در کنار آیی

به بوسه می توان خوردن شرابی زان لبان روشن

رخت بر صفحه رویت چو گل در گلستان روشن

خطت همچون شب و در وی رخی چون ماه تابنده

براتت رایج است اکنون که بنمودی نشان روشن