همی خواهیم بارانی که بنشاند غبار تو

به گاو آرند در خانه به عهد تو که و دانه

ز خرمنهای درویشان، خران بی فسار تو

به ظلم انگیختی ناگه غباری و، ز عدل حق

به جاه خویش مفتونی و، چون زین خاک بگذشتی

به هر جانب رود چون آب، مال مستعار تو

ز خر طبعی تو مغروری بدین گوساله زرین