به گاو آرند در خانه به عهد تو که و دانه

که کهدانی سگی چندند شیر مرغزار تو

چو تشنه لب از آب سرد آسان بر نمی گیرد

دهان از نان محتاجان، سگ دندان فشار تو

ز خرمنهای درویشان، خران بی فسار تو

به ظلم انگیختی ناگه غباری و، ز عدل حق

همی خواهیم بارانی که بنشاند غبار تو