به خرمای تو مردم را ز بخل همچو خار تو

نگیری چون هوا بالا و این خاکت خورد بی شک

چو آب، ار چه بسی باشد درین پستی قرار تو

تو نخل بارور گشتی به مال و دسترس نبود

رهت ندهند اندر گور سوی آسمان، زیرا

چو قارون در زمین مانده ست مال خاکسار تو

ازین جوهر که زر خوانند محتاجان ورا، یک جو