ازین جوهر که زر خوانند محتاجان ورا، یک جو

به خرمای تو مردم را ز بخل همچو خار تو

رهت ندهند اندر گور سوی آسمان، زیرا

چو قارون در زمین مانده ست مال خاکسار تو

به میتین بر توان کند از یمین کان یسار تو

تو را در چشم دانایان ازین افعال نادانان

سیه رو می کند هر دم، سپیدی عذار تو