چو بر بساط سخن اسب خود روان کردی

هزار نغمه ایشان و یک ترانه تو

چو بر رباب غزل پرده ساز شد طبعت

به چنگ زهره بریشم دهد چغانه تو

دمی ز شاه معطل نبود خانه تو

چو دام شعر تو را گشت مرغ جانها صید

میان دانه دلهاست آشیانه تو