چو دام شعر تو را گشت مرغ جانها صید

به چنگ زهره بریشم دهد چغانه تو

چو بر بساط سخن اسب خود روان کردی

دمی ز شاه معطل نبود خانه تو

میان دانه دلهاست آشیانه تو

کسی که حلقه آن در زند به پای ادب

بیاید و بنهد سر بر آستانه تو