بیاید و بنهد سر بر آستانه تو

چو دام شعر تو را گشت مرغ جانها صید

میان دانه دلهاست آشیانه تو

کسی که حلقه آن در زند به پای ادب

ز شعر تر همه پر کرد خوان درویشی

ادام ز آب دهن یافت خشک نانه تو

به نزد تو زر سلطان سفال رنگین است