کسی که حلقه آن در زند به پای ادب

دمی ز شاه معطل نبود خانه تو

چو دام شعر تو را گشت مرغ جانها صید

میان دانه دلهاست آشیانه تو

بیاید و بنهد سر بر آستانه تو

ز شعر تر همه پر کرد خوان درویشی

ادام ز آب دهن یافت خشک نانه تو