بدین صفت که تو را سرکش بنان شد رام

ادام ز آب دهن یافت خشک نانه تو

به نزد تو زر سلطان سفال رنگین است

از آنکه گوهر نفس است در خزانه تو

مگر عصای کلیم است تازیانه تو

ز جیب فکر چو سر برکند سخن در حال

چو موی راست شود فرق او به شانه تو