ز جیب فکر چو سر برکند سخن در حال

از آنکه گوهر نفس است در خزانه تو

بدین صفت که تو را سرکش بنان شد رام

مگر عصای کلیم است تازیانه تو

چو موی راست شود فرق او به شانه تو

تو بحر فضل و تو را در میانه گوهر نظم

سخن بگو که خموشی بود کرانه تو