تو بحر فضل و تو را در میانه گوهر نظم

مگر عصای کلیم است تازیانه تو

ز جیب فکر چو سر برکند سخن در حال

چو موی راست شود فرق او به شانه تو

سخن بگو که خموشی بود کرانه تو

از آن ز دایره اهل عصر بیرونی

که غیر نقطه دل نیست در میانه تو