از آن ز دایره اهل عصر بیرونی

چو موی راست شود فرق او به شانه تو

تو بحر فضل و تو را در میانه گوهر نظم

سخن بگو که خموشی بود کرانه تو

که غیر نقطه دل نیست در میانه تو

از آن به خلق چو سیمرغ روی ننمایی

که ناپدید چو عنقا شده ست لانه تو