چو آب گشته روان از شرابخانه تو

بترک ملک دو عالم چهار تکبیر است

یکی نماز تهجد یکی دو گانه تو

ز خمر عشق قدحهاست هر یکی غزلت

نشانه ای ست سخنهای تو ولی نه چنانک

به تیر طعنه مردم رسد نشانه تو

ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامی ست