یکی نماز تهجد یکی دو گانه تو

ترا که کرسی دل زین خرابه بیرون است

بهشت وار ز عرش است آسمانه تو

بترک ملک دو عالم چهار تکبیر است

ز خمر عشق قدحهاست هر یکی غزلت

چو آب گشته روان از شرابخانه تو

نشانه ای ست سخنهای تو ولی نه چنانک