ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامی ست

چو آب گشته روان از شرابخانه تو

نشانه ای ست سخنهای تو ولی نه چنانک

به تیر طعنه مردم رسد نشانه تو

که مرغ روح همی پرورد به دانه تو

به دولت شرف نفس تو عزیز شود

متاع شاعر که خوار است در زمانه تو