یا رب چه شاهدی تو کز غیرت محبت

کاتش به جان فکندی مرغان خوش نوا را

بخت ار مدد نماید از زلف سر بلندش

بندی به پا توان زد صبر گریز پا را

بیگانه کردی از هم، یاران آشنا را

آیینه رو نگارا از بی بصر حذر کن

ترسم که تیره سازی دلهای با صفا را