کاتش به جان فکندی مرغان خوش نوا را

یک نکته از دو لعلش گفتیم با سکندر

خضر از حیا بپوشید سرچشمه بقا را

دوش ای صبا از آن گل در بوستان چه گفتی

بخت ار مدد نماید از زلف سر بلندش

بندی به پا توان زد صبر گریز پا را

یا رب چه شاهدی تو کز غیرت محبت