خضر از حیا بپوشید سرچشمه بقا را

دردا که کشت ما را شیرین لبی که می گفت

من داده ام به عیسی انفاس جان فزا را

یک نکته از دو لعلش گفتیم با سکندر

دوش ای صبا از آن گل در بوستان چه گفتی

کاتش به جان فکندی مرغان خوش نوا را

بخت ار مدد نماید از زلف سر بلندش