من داده ام به عیسی انفاس جان فزا را

چون رو به دوست کردی، سر کن به جور دشمن

چون نام عشق بردی، آماده شو، بلا را

دردا که کشت ما را شیرین لبی که می گفت

یک نکته از دو لعلش گفتیم با سکندر

خضر از حیا بپوشید سرچشمه بقا را

دوش ای صبا از آن گل در بوستان چه گفتی