گر سوزن جفایت خون مرا بریزد

بیگانه کردی از هم، یاران آشنا را

آیینه رو نگارا از بی بصر حذر کن

ترسم که تیره سازی دلهای با صفا را

نتوان ز دست دادن سر رشته وفا را

تا دیده ام فروغی روشن به نور حق شد

کمتر ز ذره دیدم خورشید با ضیا را