نتوان ز دست دادن سر رشته وفا را

آیینه رو نگارا از بی بصر حذر کن

ترسم که تیره سازی دلهای با صفا را

گر سوزن جفایت خون مرا بریزد

تا دیده ام فروغی روشن به نور حق شد

کمتر ز ذره دیدم خورشید با ضیا را