ای دریغ از تیغ ابرویت که خون غیر ریخت

بهر حور از دست نتوان داد دامان تو را

جز سر زلف پریشانت نمی بینم کسی

کاو به خاطر آورد خاطر پریشان تو را

سالها بیهوده رفتم خاک میدان تو را

هرگز از جیب فلک سر بر نیارد آفتاب

صبح دم بیند اگر چاک گریبان تو را