تا باد صبح دم زد از آن زلف و خط و خال

کز جلوه میزند ره چندین بصیر را

شد گیسوان سلسله مویی کمند من

کز حلقه اش نجات نباشد اسیر را

آتش گرفت عنبر و عود و عبیر را

هر دل که شد به گوشه چشم وی آشنا

یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را