هر دل که شد به گوشه چشم وی آشنا

کز حلقه اش نجات نباشد اسیر را

تا باد صبح دم زد از آن زلف و خط و خال

آتش گرفت عنبر و عود و عبیر را

یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را

بوسی نمی دهد به فروغی مگر لبش

بوسیده درگه ملک ملک گیر را