بوسیده درگه ملک ملک گیر را

هر دل که شد به گوشه چشم وی آشنا

یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را

بوسی نمی دهد به فروغی مگر لبش

زیب کلاه و تخت محمد شه دلیر

کار است ملک و ملت و تاج و سریر را