بوسی نمی دهد به فروغی مگر لبش

آتش گرفت عنبر و عود و عبیر را

هر دل که شد به گوشه چشم وی آشنا

یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را

بوسیده درگه ملک ملک گیر را

زیب کلاه و تخت محمد شه دلیر

کار است ملک و ملت و تاج و سریر را