زیب کلاه و تخت محمد شه دلیر

یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را

بوسی نمی دهد به فروغی مگر لبش

بوسیده درگه ملک ملک گیر را

کار است ملک و ملت و تاج و سریر را