که نگرفته ست دست هیچ سلطانی عنانش را

اگر مردان نمی بردند امتحانش را

نمی دانم که بر می داشت این بار گرانش را

من بی چاره چون بوسم رکاب شه سواری را

فلک کار مرا افکند با نامهربان ماهی

که نتوان مهربان کردن دل نامهربانش را

مرا پیوسته در خون می کشد پیوسته ابرویی