که نتواند کشیدن هیچ بازویی کمانش را

فلک کار مرا افکند با نامهربان ماهی

که نتوان مهربان کردن دل نامهربانش را

مرا پیوسته در خون می کشد پیوسته ابرویی

کسی از درد پنهان آشکارا می کشد ما را

که نتوان آشکارا ساختن راز نهانش را

مگو در کوی او شب تا سحر بهر چه می گردی