که نتوان آشکارا ساختن راز نهانش را

مرا پیوسته در خون می کشد پیوسته ابرویی

که نتواند کشیدن هیچ بازویی کمانش را

کسی از درد پنهان آشکارا می کشد ما را

مگو در کوی او شب تا سحر بهر چه می گردی

که دل گم کرده ام آنجا و می جویم نشانش را

هنوزم چشم امید است بر درگاه او اما