چو برخیزند شاهان جوان بخت از پی نازش

که ترسم بشنود سلطان عادل داستانش را

خدیو دادگستر ناصرالدین شاه دین پرور

که حق بر دست او داده ست مفتاج جهانش را

جهان پیر گیرد دامن بخت جوانش را

فروغی چون به دل پنهان کنم زخم محبت را

مگر مردم نمی بینند چشم خون فشانش را