جهان پیر گیرد دامن بخت جوانش را

خدیو دادگستر ناصرالدین شاه دین پرور

که حق بر دست او داده ست مفتاج جهانش را

چو برخیزند شاهان جوان بخت از پی نازش

فروغی چون به دل پنهان کنم زخم محبت را

مگر مردم نمی بینند چشم خون فشانش را