هزار ناوک حسرت به دل نشست مرا

کبود شد فلک از رشک سربلندی من

که عشق سرو بلند تو ساخت پست مرا

بدین امید که یک لحظه با تو بنشینم

به نیم بوسه توان صد هزار جان دادن

از آن دو لعل می آلود می پرست مرا

کنون نه مست نگاه تو گشتم ای ساقی