که هست مستی این باده از الست مرا

به نیم بوسه توان صد هزار جان دادن

از آن دو لعل می آلود می پرست مرا

کنون نه مست نگاه تو گشتم ای ساقی

نشسته خیل غمش در دل شکسته من

درست شد همه کاری از این شکست مرا

خوشم به سینه مجروح خویشتن یا رب