بگذار تاج کی را، بردار جام جم را

محمود بوسه می زد پای ایاز و می گفت

بنگر چه می کند عشق سلطان محتشم را

بر تخت گاه شاهی آسوده کی توان شد

چندی غم زمانه می خورد خون ما را

تا می به جام کردیم، خوردیم خون غم را

پیش صنم پرستان بالا گرفت کارم