با صد هزار حسرت از آن کو گذشته ام

شد وقت مرگ نوش لبی هم نشین مرا

عمر دوباره شد نفس واپسین مرا

وا حسرتا اگر بگذارد چنین مرا

چون برکنم ز سینه سیمین دوست دل

که ایزد نداده است دل آهنین مرا