وا حسرتا اگر بگذارد چنین مرا

شد وقت مرگ نوش لبی هم نشین مرا

عمر دوباره شد نفس واپسین مرا

با صد هزار حسرت از آن کو گذشته ام

چون برکنم ز سینه سیمین دوست دل

که ایزد نداده است دل آهنین مرا

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق