نه مرا امید فردوس است نه بیم جحیم

آن که گفتا با الف الفت نباشد میم را

کیست دانی بهره مند از سینه سیمین بران

آن که در چشمش تفاوت نیست سنگ و سیم را

یا او نگذاشت در خاطر امید و بیم را

آن که بر بندد کمر در خدمت پیر مغان

می نیارد در نظر سلطان هفت اقلیم را