یا او نگذاشت در خاطر امید و بیم را

کیست دانی بهره مند از سینه سیمین بران

آن که در چشمش تفاوت نیست سنگ و سیم را

نه مرا امید فردوس است نه بیم جحیم

آن که بر بندد کمر در خدمت پیر مغان

می نیارد در نظر سلطان هفت اقلیم را

خواجه گر خونم بریزد جای چندین منت است