فارغم در غم عشق تو ز ویرانی دل

ترک چشم تو بیارست صف مژگان را

تیره بخت آن که بدین صف نسپارد جان را

که خرابی نرسد مملکت ویران را

گر نبودی هوس نقطه خالت بر سر

پشت پایی زدمی دایره امکان را