کجا خواهد نهادن پای رحمت بر سر خاکم

مگر وقتی که سازد جمع آن زلف پریشان را

دل و جان نظر بازان همه بر یکدیگر دوزد

نهد چون در کمان ابروی جانان تیر مژگان را

کسی کز سرکشی برخاک ریزد خون پاکان را

گر آن شاهد که دیدم من ببیند دیده زاهد

نخست از سرگذارد مایه سودای رضوان را