فروغی، زان دلم در تنگنای سینه تنگ آید

که از کفر محبت اولیا جستند ایمان را

دمی ای کاش ساقی، لعل آن زیبا جوان گردد

که خضر از بی خودی بر خاک ریزد آب حیوان را

که نتوان داشت در کنج قفس مرغ گلستان را